KM-forum

Jeg lurer på hva dere tenker på når dere hører ordet håp? Tenkte kanskje vi kunne boble litt sammen om det, og kanskje kan vi få flere andakter ut av det etterhvert?

Håp? Hva er det? Hva håper du på?

Håp er den av dei tre tingane eg mangle sånn konkret (tru, von og kjærleik).
Ikkje det at eg manglar von, men det er det eg ikkje konkret kan setje fingeren på.
Du veit sånn smykker med hjarte, kors og ankar.
Hjarte som består for kjærleik har ei form av ein hjarteforma hengelås som eg fekk av faren min ei stund før han døydde.
Tru har eg som eit kors som eg fekk av ein prest då eg konfa meg, og det var då eg verkeleg vart offentleg kristen.

Von veit eg ikkje kva skal verte, tida vil vel vise, men eg har tenkt å finne det ut.

Men mine tankar er at det må vere von for at ein kan leve, ikkje at det må vere von for å vere liv, for å vere i liv og å leve er to forskjellege ting.

Eigentleg trur eg ikkje eg har so stor formeining om kva von er eg, trur eg.
Men eg trur det er viktig.
Utan von so er me ikkje so mykje, utan von er det lett å gje opp, eller kanskje ein har gjett opp utan von.
Det trur eg eigentleg ikkje, for å ta eit overfladisk teit eksempel.

Eg veit at mobilen min er tom for straum, og at det ikkjer er von for han, eller for at eg skal få han på, men eg prøve likevel, eg gjer opp sjølvom eg veit at det ikkje vil gå, vel etter vidare omtenkjing kom eg på at då har eg visst eit lite von i meg likevel om at han skal på.

Det var vanskeleg det.

Same det - eg trur at von eg leveviktig, ikkje livsviktig.

Kanskje det er livsviktig å leve, men ikkje å ha von.

Og eg vonar på fint vêr i morgon, men ikkje so fint at ein kan gå i kortarma, for eg har nesten ikkje fleire kleder att pga tt, so det hadde vore digg og måtte ha på seg langarma jakke, for då veit eg kva eg skal gå med til byen i morgon.

Dette vart vel berre rot dette då.
Uansett - vonar du ikkje misliker meg for mykje pga dette rotet.

Jeg likte svaret ditt. Ble motivert til å filosofere litt

Veit at det kanskje er litt feil av meg å svare takk, men eg berre måtte gjere det sidan eg jussom vart litt glad for svaret ditt, sidan eg trudde at alle berre skulle vere irritert sidan eg sjølv følte eg berre sa mykje tull, sånn som no og.

Håpet sin flamme

Fleire stearinlys vart bore fram til altaret. Ein av deltakarane spurde kva lysa representerte. ”Glede”, svara ein av dei som bar lysa. Straks svarte ein annan at han ikkje visste kva glede var. Livet hans hadde vore berre sorga. Han kom fram og bles ut lyset. Eit anna lys var for tillit, men ein fortalde om svik og mistillit og bles ut også det lyset. Eit lys var tent for foreldrekjærleik, men ein reiste seg og sa han var vokse opp utan mor eller far. Han kom fram og bles det ut. Slik fortsatte det til det berre var eitt lys att, svakt og blafrande. Skulle det og verta blåse ut? Då ville det verta heilt mørkt i kyrkja. ”Kven er du?” ropte ein. ”Håpet” var svaret. Då vart det heilt stilt. Ingen kunne eller ville gjere ende på håpet. I staden vart dei andre lysa- dei som var sløkte- bore bort til dette lyset. Gjennom håpet fikk dei ny flamme og nytt liv.

Wow! Det var en bra historie!

Fikk en aha-opplevelse der. Det er jo sant. Glede, kjærlighet, tillit og alt det positive som har med her og nå å gjøre, er det ulike erfaringer med, men håpet dreier seg utelukket om framtida. Og den er det ingen som vet noe om. Uansett hvor grusomt man har hatt det, og har det, er det fullt mulig å håpe på det gode for framtiden.

NT sier også noen steder at uten håpet er vi lost (eller noe i den duren). For Jesus lovet oss ingen dans på roser, snarere tvert imot. Å være kristen er ingen forsikring mot det vonde eller onde. Men én ting kunne Jesus love oss: håpet om at en dag skal rettferdigheten seire.

Von er for framtida ja.
Det er ikkje von fortida, heller ikkje nutida, men for framtida er det.

Og eg likte den historien eg

Hva betyr håpet for troa?

Håp er noe du kan tro på eller ikke. for emg er et håp et veldig godt ord. tenker inni meg ofte. når mamma og pappa drev og krangla osv håpet jeg at de virkelig kunne slutte og alt ordnet seg igjen, men det gjorde det ikke, men ofte hos meg hjelkper det med håp!